بررسي و نقد ديدگاه سيد محمدحسين فضل‌الله در معناي امامت ذيل آيه ابتلا (بقره: 124)

مسئله امامت يكي از مسائل اساسي در حوزه تفكر شيعي است و قرآن كريم در برخي آيات به آن پرداخته است. آيه ابتلا يكي از مستندات اصلي در بيان معناي امام و مسئله امامت است. در اين زمينه، ميان مفسران اختلاف‌نظرهاي جدي وجود دارد. مفسران شيعي غالباً امامت را مقامي مافوق نبوت دانسته‌اند و مفسران اهل سنت، امامت را به معناي نبوت مي‌دانند. در اين مقاله ضمن تبيين اجمالي ديدگاه مفسران شيعي در معناي امام، ديدگاه سيد محمدحسين فضل‌الله، تبيين و بررسي و در چند جنبه ادبي، قرآني و روايي نقد شده، كه اهم آن چنين است: يكي‌بودن معناي امامت و نبوت، ناظربودن نبوت به جنبه دروني و امامت به جنبه بيروني، امامت جهاني ابراهيم (ع)، ترجمه عهدالله به نبوت و درخواست بالقوه آن براي فرزندانش. سپس معناي صحيح «امام» را تبيين كرده و با توجه به روايات، معناي مفترض‌الطاعه را براي امام اخذ كرده‌ايم.