بررسي توزيع فراواني علايم و نشانه هاي دهاني و دنداني در بيماران ديابتي در دو گروه بيماران با و بدون مراحل انتهاي بيماري هاي كليوي، مراجعه كننده به مركز ديابت يزد در سال 1399

مقدمه: نفروپاتي كه از عوارض اصلي ديابت شناخته مي شود، شايع‌ترين علت نارسايي برگشت‌ناپذير كليه است. بيماران ديابتي و دياليزي مستعد برخي از مشكلات دهاني دنداني مانند بيماري پريودنتال، افزايش جرم، التهاب لثه، عفونت كانديديايي، خشكي دهان، از دسـت دادن زودرس دندانها و لقي دندان مي باشند. با توجه به شيوع بالاي ديابت و افزايش بيماران مبتلا به نارسايي مزمن كليوي، مطالعه حاضر با هدف ارزيابي توزيع فراواني علايم و نشانه هاي دهاني و دنداني اين بيماران انجام گرفت.مواد و روش ها: اين مطالعه توصيفي مقطعي، بر روي 118بيمار ديابتي در دو گروه مراحل انتهايي بيماري كليوي ESRD(End Stage Renal disease) و non-ESRD انجام شد. علايم درد يا سوزش در مخاط دهان با مقياس (Visual Analogue Scale)VAS و احساس خشكي دهان براساس پرسشنامه استاندارد فاكس توسط بيمار در پرسشنامه ثبت گرديد. نشانه هاي دهان كه شامل زبان باردار، زخم مخاطي، كانديديازيس و اروژن دندان بودند و هم چنين CPITN (community periodontal index of treatment needs) و DMFT توسط محقق ارزيابي و ثبت شد. اطلاعات به دست آمده در نرم افزار آماري SPSS17 و با استفاده از آزمون هاي T-test، Chi-squre، ANOVA و Mann-Whitney آناليز شد.يافته ها: رنگ پريدگي مخاط ( 0.001 P)، احساس درد مخاط (0.007=P) و نيز شاخص CPITN (0.04 P) در گروه non-ESRD به طور معني داري بيشتر از گروه بيماران تحت درمان دياليز بود. همبستگي مستقيم و معني داري بين سن با هريك از متغيرهاي DMFT و CPITN در هردو گروه مشاهده شد. نتيجه گيري: برخي تظاهرات دهاني در بيماران كليوي و دياليزي بيشتر مشاهده مي شود. همانطور كه نتايج نشان داد رنگ پريدگي مخاط، احساس درد مخاط و همچنين مشكلات پريودنتال براساس شاخص CPITN در گروه بيماران دياليزي به طور قابل توجهي كمتر از گروه ديگر بود.