اثربخشي درمان شناختي- رفتاري بر نشخوار فكري، نگراني و پردازش هاي عصب شناسي زنان افسرده

مقدمه: مطالعات نشان داده اند كه بيماران افسرده در طول دوره بيماري دچار كندي در پردازش اطلاعات مي گردند. پژوهش حاضر با هدف اثربخشي درمان شناختي- رفتاري بر نشخوار فكري، نگراني و پردازش هاي عصب شناسي زنان افسرده انجام شد. روش: اين پژوهش از نوع طرح هاي آزمايشي بود. جامعه آماري پژوهش، كليه زنان افسرده مراجعه كننده به مراكز روانپزشكي شهر تبريز در سال 1399بودند و نمونه مورد نظر از اين بيماران به صورت در دسترس انتخاب شدند. جهت جمع آوري اطلاعات از پرسشنامه هاي نگراني ايالت پنسلوانيا (1990)، نشخوار فكري نولن- هوكسيما (1991)، افسردگي بك (1961)، دستگاه الكتروآنسفالوگرافي 64 كاناله و پروتكل شناختي- رفتاري بك (1983) استفاده شد. اطلاعات جمع آوري شده به كمك روشهاي آماري توصيفي ميانگين و انحراف معيار و روشهاي آماري استنباطي تحليل كوواريانس چند متغيره مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. يافته ها: نتايج نشان داد كه درمان شناختي رفتاري باعث كاهش نگراني، نشخوار فكري و افسردگي و كاهش آلفا در منطقه F4 و افزايش آلفا در منطقه F3 مي شود P ./.1. نتيجه گيري: نتايج اين پژوهش نشان داد كه درمان شناختي رفتاري مي تواند باعث كاهش شاخص هاي باليني در بيماران افسرده شود.