نقش ميانجي‌گري رفتار ناكارآمد حسابرس در تبيين رابطه بين دين‌داري و تعهد حرفه‌اي با كيفيت حسابرسي

اين پژوهش به دنبال بررسي تأثير دين‏داري و تعهد حرفه ‏اي بر كيفيت حسابرسي است. هم چنين، نقش تعديلي رفتار ناكارآمد حسابرس نيز بر اين رابطه بررسي مي شود. جامعه آماري پژوهش را كليه حسابرسان شاغل در حرفه حسابرسي را تشكيل مي ‏دهد. داده‏ هـاي مـورد نيـاز بـا استفاده از پرسش‏نامه تكميل‏ شده به‏ وسيله 385 نفر از كاركنان مؤسسه‏ هاي حسابرسي عضو جامعه حسابداران رسمي ايران در سال 1400 جمع‏ آوري شد و با استفاده از روش‏هاي آماري ضريب همبستگي پيرسون و رگرسيون‏ خطي چندگانه به كمك نرم افزار SPSS مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. نتايج آزمون فرضيه ‏هاي پژوهش نشان مي دهد كه دين‏داري و تعهد حرفه‏اي تأثير مثبت و معني ‏داري بر كيفيت حسابرسي دارد. بنابراين، هر چه حسابرس پايبندي بيشتري به دين داري و هم چنين تعهد حرفه اي بالاتري داشته باشد، حسابرسي انجام شده كيفيت بالاتري خواهد داشت. هم چنين، رفتار ناكارآمد حسابرس تأثير منفي و معني‏ داري بر كيفيت حسابرسي دارد. كاهش رفتار ناكارآمد حسابرس، نيز منجر به افزايش كيفيت حسابرسي مي شود. ديگر يافته پژوهش اين بود كه دينداري و تعهد حرفه اي بر رفتار ناكارآمد حسابرس تأثير ندارد، از اين رو، رفتار ناكارآمد حسابرس بر رابطه بين دين‏داري و تعهد حرفه ‏اي با كيفيت حسابرسي نقش ميانجي‏گري را ندارد. بنابراين، حسابرس متعهد، رفتار ناكارآمد را از خود نشان نخواهد داد. با افزايش دين‏داري و تعهد حرفه ‏اي، كيفيت حسابرسي افزايش مي‏يابد.