پيامبر‌شناسي و امام‌شناسي از منظر عرفان اسلامي

بهترين و كامل‌ترين تصوير از ابعاد شخصيت وجودي پيامبر(ص) و امامان معصوم(ع) را مي‌توان از مباني و آموزه‌هاي اصيل عرفاني به ‌دست آورد و آن را در راستاي مقصود اصلي رواياتي دانست كه بر لزوم معرفت ايشان تأكيد مي‌نمايند. اين پژوهش با روش توصيفي ـ تحليلي با اشاره به پاره‌اي از مسائل عرفان نظري درصدد ارائۀ تصوير ياد شده است. بر پايۀ اين تصوير پيامبر(ص) و امام(ع) نه‌تنها براي عالم عناصر و طبيعت به‌منزلۀ جان و قلب و نفس‌اند و از‌اين‌رو، با اذن الهي همۀ رخدادهاي آن تحت فرمان ايشان است، بلكه موجودات عوالم برتر نيز از ظهورات وجوداتشان در آن عوالم محسوب مي‌گردند؛ با اين توضيح كه افتراق ميان امامان ازيك‌سو، و پيامبر اكرم(ص) از سوي ديگر، و نيز ميان هر امامي با امام ديگر، در ظاهر و برحسب صورت بوده و اين جدايي در عالم طبيعت حاصل گشته است، وگرنه با توجه به باطن و حقيقت، همۀ آنان در عوالم مافوق با يكديگر متحدند.