بررسي روند ماموريت هاي اورژانس پيش بيمارستاني مشهد قبل و بعد از كوويد-19

مقدمه: هدف اصلي از اين مطالعه، مقايسه تعداد ماموريت هاي اورژانسي (موارد قلبي، تنفسي، مسموميت ها، حوادث ترافيكي، انواع تروما و ....) تعداد تماس ها و زمان هاي عملياتي اورژانس پيش بيمارستاني در شهر مشهد قبل و بعد از كرونا مي باشد. همچنين سياست هاي ما در اپيدمي ها و حوادث آينده بر اساس آن تعيين مي شود تا در صورت بروز بحران هاي مشابه برنامه ريزي بهتري داشته باشيم.روش كار: اين مطالعه از نوع توصيفي و گذشته نگر است. اطلاعات به دو دوره قبل از كرونا از اسفند 1396 تا بهمن 1398 و دوره بعد از كرونا اسفند 1398 تا بهمن 1400 تقسيم شد. براي مقايسه ميانگين داده هاي طبقه بندي شده از آزمون كاي دو و براي محاسبه نسبت شانس بيماري در ماموريت هاي اورژانس در دو گروه از رگرسيون لجستيك استفاده شد.نتايج: نتايج نشان داد كه قبل از اپيدمي، درصد مردان 53/2 ، و زنان 46/8 با ميانگين سني 42/7 ±21/1 سال و پس از اپيدمي، 56.4 درصد مرد، 43.6 درصد زن و ميانگين سني 22.5 ± 45.20 درصد شد. تعداد ماموريت هاي مرتبط با مشكلات تنفسي حدود 40 درصد و تب و بيماريهاي عفوني حدود 32 درصد پس از اپيدمي افزايش يافت. شانس ماموريت با بيماران با علائم و مشكلات تنفسي در دوران بعد از كويد 1.43 (OR=1.43 CI=1.41-1.45, p 0.000) برابر نسبت به دوران قبل از كويد شد.نتيجه‌گيري: در طول همه گيري كوويد-19، تعداد ماموريت ها و تماس هاي اورژانس افزايش يافت. اورژانس پيش بيمارستاني با تغيير برنامه ها و رويكردهاي خود با افزايش ظرفيت پاسخگويي و تعداد پرسنل و آموزش هاي مرتبط، ظرفيت عملياتي خود را افزايش داد.