اثر هشت هفته برنامه اسپارك بر سطح مالون دآلدهيد و عامل نروتروفيك مشتق از مغز در پسران داراي نشانگان داون

زمينه و هدف: يكي از اصلي ترين مشكلات افراد داراي نشانگان داون، اختلالات شناختي همراه با مشكلاتي در سيستم عصبي است. اين اختلالات تا حدي به دليل افزايش استرس اكسايشي و كاهش سطح عامل نروتروفيك مشتق از مغز (BDNF) در اين افراد است. فعاليت منظم ورزشي با شدت متوسط مي تواند در كاهش استرس اكسايشي و بهبود سطح BDNF مؤثر باشد، اما اثر فعاليت ورزشي بر شاخص هاي استرس اكسايشي و BDNF در افراد داراي نشانگان داون به درستي مشخص نيست. مطالعه حاضر با هدف بررسي اثر هشت هفته تمرينات اسپارك بر سطوح مالون دآلدهيد (MDA) و BDNF نوجوانان مبتلا به نشانگان داون انجام شد.مواد و روش‌ها: در اين مطالعه نيمه تجربي، تعداد 02 نوجوان پسر مبتلا به نشانگان داون با دامنه سني 9 - 41 سال و ضريب هوشي 05 تا 07 به طور تصادفي در دو گروه كنترل (01 نفر) و تمرين (01 نفر) قرار گرفتند. شركت كنندگان گروه تمرين به مدت هشت هفته، سه جلسه در هفته و هر جلسه 45 دقيقه به تمرينات منتخب اسپارك پرداختند. نمونه گيري خوني قبل از شروع تمرينات و 84 ساعت پس از آخرين جلسه تمريني به صورت ناشتا براي اندازه گيري سطوح FNDB و ADM گرفته شد.نتايج: نتايج نشان داد غلظت ADM در گروه تمرين به طور معني داري نسبت به گروه كنترل كاهش يافته است (P=0.002). همچنين مشاهده شد پس از هشت هفته برنامه اسپارك، سطح BDNF در گروه تمرين نسبت به گروه كنترل به طور معني داري افزايش پيدا كرده است(P=0.02). ارتباط معكوس و غير معني داري بين تغييرات ADM و FNDB پس از اعمال برنامه اسپارك مشاهده شد  (r= ‒ 0.18, P= 0.9).نتيجه‌گيري: به طور كلي مي توان نتيجه گرفت برنامه اسپارك مي تواند موجب بهبود سطح MDA و BDNF در پسران مبتلا به نشانگان داون شود. از اين رو، انجام اين نوع تمرينات براي بهبود استرس اكسايشي در نوجوانان مبتلا به نشانگان داون پيشنهاد مي شود.