اثر بخشي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر حساسيت اضطرابي و تكانشگري در دختران نوجوان داراي اختلال اضطراب اجتماعي

زمينه و اهداف: اختلال اضطراب اجتماعي دختران، اختلالي شايع، پيچيده و ناتوان‌كننده ‌بوده و درصورت درمان‌نشدن تداوم مي‌يابد. نوجوانان با اختلال اضطراب اجتماعي در عملكرد تحصيلي و سلامت روان آسيب مي‌بينند. مطالعه حاضر با هدف بررسي اثربخشي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر حساسيت اضطرابي وتكانشگري در دختران نوجوان داراي اختلال اضطرابي انجام شد. روش بررسي: پژوهش حاضر از نوع نيمه آزمايشي از طرح پيش‌آزمون و پس‌آزمون با گروه كنترل بود. در اين پژوهش جامعه آماري  شامل كليه دانش‌آموزان مراجعه كننده به مراكز مشاوره در شهرهاي ساري، بابل و قائمشهر در سال 99-98 بودند. انتخاب نمونه به صورت نمونه گيري هدفمند از بين مراكز مشاوره كه واجد شرايط بودند و به صورت تصادفي در دو گروه آزمايشي (15 نفر) و كنترل (15 نفر) جايگزين شدند. براي جمع‌آوري داده‌ها از پرسشنامه حساسيت اضطرابي، پرسشنامه تكانشگري و پرسشنامه اضطراب اجتماعي استفاده شده است. درمان مبتني بر پذيرش و تعهد در 8 جلسه بر روي گروه آزمايش اعمال شد و در نهايت از هر دو گروه پس‌آزمون گرفته شد. يافته‌ها: نتايج نشان داد كه درمان مبتني بر پذيرش و تعهد به طور معنا داري باعث كاهش حساسيت اضطرابي و تكانشگري دختران نوجوان داراي اختلال اضطراب اجتماعي بوده و به كاهش نمرات حساسيت اضطرابي وتكانشگري در پس آزمون منجر گشته است (0/05 p). نتيجه‌گيري: درمان مبتني بر پذيرش و تعهد مي‌تواند براي حل مشكلات دختران نوجوان داراي اختلال اضطراب اجتماعي در نظر گرفته شود.