تبيين مدل ساختاري اهمال‌كاري تحصيلي بر اساس نگرش به رشته تحصيلي و بي‌انگيزگي تحصيلي با نقش واسطه‌اي اضطراب تحصيلي

هدف از پژوهش حاضر تبيين مدل ساختاري اهمال‌كاري تحصيلي بر اساس نگرش به رشته تحصيلي و بي‌انگيزگي تحصيلي با نقش واسطه‌اي اضطراب تحصيلي بود. پژوهش به لحاظ هدف كاربردي و به شيوه  معادلات ساختاري بود. از بين كليه دانشجويان دانشگاه صنعتي نوشيرواني بابل در سال 1400-1401، تعداد 350 نفر به روش نمونه‌گيري خوشه‌اي تصادفي انتخاب شدند و همه آن‌ها پرسشنامه‌هاي اهمال‌كاري تحصيلي (PASS) سولومون و راث‌بلوم (1984)، اضطراب تحصيلي (AAT) آلپرت و هابر (1960)، نگرش نسبت به رشته تحصيلي (ATFSQ) سوفو و همكاران (2012) و بي‌انگيزگي (AMS) والراند و همكاران (1992) را تكميل كرده‌اند. براي تحليل داده‌ها از معادلات ساختاري استفاده شد. نتايج نشان داد متغيرهاي نگرش به رشته تحصيلي و بي‌انگيزگي تحصيلي اثرات مستقيم و معني‌داري به ترتيب بر اهمال‌كاري تحصيلي و اضطراب تحصيلي داشتند (0/01 p). همچنين اضطراب تحصيلي بر اهمال‌كاري تحصيلي اثر مستقيم و معني‌داري داشت (0/01 p). افزون بر آن دو متغير نگرش به رشته تحصيلي و بي‌انگيزگي تحصيلي به واسطه اضطراب تحصيلي اثر غيرمستقيم و معني‌داري بر اهمال‌كاري تحصيلي داشتند. در نهايت مي‌توان گفت مدل پژوهش از برازش مطلوبي برخوردار بود و هر سه متغير اضطراب تحصيلي، نگرش نسبت به رشته تحصيلي و بي‌انگيزگي تحصيلي اثرات مستقيم و غيرمستقيم معني‌داري بر اهمال‌كاري تحصيلي داشتند.