اثربخشي گروه درماني شناختي رفتاري بر اضطراب و تعديل طرحواره هاي ناسازگاراوليه در دانش آموزان دوره متوسطه

هدف پژوهش تعيين اثربخشي گروه درماني شناختي رفتاري بر تعديل طرحواره هاي ناسازگاراوليه و اضطراب دانش آموزان دوره متوسطه بود. اين پژوهش از نوع پژوهش‌هاي نيمه آزمايشي با طرح پيش‌آزمون، پس‌آزمون و گروه كنترل با دوره پيگيري يك ماهه بود. جامعه آماري پژوهش را كليه دانش آموزان دختر مقطع متوسطه در شهرستان نظر آباد  در سال تحصيلي 1400- 1399 بود كه از ‌بين آنها با استفاده از روش نمونه‌گيري در دسترس تعداد 30 نفر انتخاب شدند. اين تعداد در بين گروه درماني شناختي رفتاري و گروه گواه به‌طور تصادفي جايگزين شدند. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه هاي طرحواره هاي ناسازگار اوليه جفري يانگ (YSQ-SF) (1998) و پرسشنامه اضطراب بك (BAI-II) (1988) جمع‌آوري شد. مداخله گروه درماني شناختي رفتاري در 12 جلسه 1/5ساعته و هفته‌اي يك‌بار برگزار شد. داده‌ها با استفاده از آزمون تحليل واريانس با اندازه گيري مكرر مورد تجزيه‌وتحليل قرار گرفتند. نتايج نشان داد اثر اصلي مداخله براي بريدگي و طرد (Ƞ2=/741)، خودگرداني و عملكرد مختل (Ƞ2=/415 )، محدوديت­هاي مختل (Ƞ2=/771 )، ديگر جهت مندي (Ƞ2=/315 )، گوش به زنگي بيش ازحد (Ƞ2=/185 ) و براي اضطراب (Ƞ2=/822 ) معنادار هستند (0/05 p) يعني بين دو گروه از نظر ميانگين مولفه هاي طرح واره هاي ناسازگار اوليه و اضطراب تفاوت معناداري وجود دارد(0/05 p). نتيجه گيري مي شود با استفاده از گروه درماني شناختي رفتاري مي توان به تعديل طرح واره هاي ناسازگار اوليه و كاهش اضطراب دانش آموزان دوره متوسطه كمك كند.