پيش بيني حساسيت بين فردي بر اساس باورپذيري افكار و احساسات اضطرابي: نقش واسطه‌اي انعطاف پذيري شناختي

هدف پژوهش حاضر پيش بيني حساسيت بين فردي بر اساس باورپذيري افكار و احساسات اضطرابي با نقش واسطه‌اي انعطاف‌پذيري ‌شناختي بود. جامعه آماري پژوهش كارمندان سازمان صدا و سيما شهر تهران در سال 1401-1400 بود كه 278 نفر با روش نمونه‌گيري خوشه‌اي به‌صورت تصادفي انتخاب شدند و به پرسشنامه‌هاي باورپذيري افكار و احساسات اضطرابي-(باورپذيري افكار)-(BAFT) (هرزبرگ و همكاران، 2012)، حساسيت بين فردي-(IPSM) (بويس و پاركر، 1989) و انعطاف‌پذيري شناختي-(CFI) (دنيس و واندروال، 2010) پاسخ دادند. براي تجزيه‌وتحليل داده‌ها از روش مدل يابي معادلات ساختاري با نرم‌افزار Spss 22 و Lisrel 8.8 استفاده شد. شاخص‌هاي برازش نشان‌دهندۀ برازش قابل قبول داده ها با مدل اصلاح شده بود. نتايج تحليل داده‌ها نشان داد كه بين انعطاف پذيري شناختي با باورپذيري افكار و حساسيت بين فردي رابطه منفي و معناداري وجود دارد. (P 0/01). همچنين بين باورپذيري افكار و حساسيت بين فردي رابطه مثبت و معناداري وجود دارد. نتايج آزمون سوبل نشان داد كه متغير انعطاف‌پذيري شناختي در ارتباط بين باورپذيري افكار و حساسيت بين فردي نقش واسطه اي معناداري دارد(P 0/01). نتايج نشان دادند كه باورپذيري افكار علاوه بر اثر پيش‌بيني مستقيم، مي‌توانند به‌واسطه‌ي انعطاف‌پذيري شناختي بر حساسيت بين فردي كارمندان اثر پيش‌بيني غيرمستقيم داشته باشند(P 0/01). از يافته‌هاي اين پژوهش مي توان نتيجه گرفت كه باورپذيري افكار و انعطاف‌پذيري شناختي مي توانند نقش مهمي در پيش‌بيني حساسيت بين فردي كارمندان داشته باشند.