ظرفيت اعمال خشونت گروه‌هاي سياسي عراق و راهكارهاي كنترل آن

عراق پساصدام از مشكلات و مسائل امنيتي متعددي رنج مي‌برد. اين مشكلات، عراق را وارد بحران‌هاي ادواري نموده و ضمن افزايش شديد هزينه‌هاي انساني، مادي و معنوي، مانع از قرارگرفتن اين كشور در مسير توسعه شده است. بر اساس نظريه «داگلاس نورث»، وجود مراكز متعدد قدرت در يك كشور و رقابت آنها بر سر دستيابي به منافع يا حداكثري ‏كردن منافع و ظرفيت اعمال خشونت آنها عليه يكديگر، در روند توسعه اختلال ايجاد مي‌كند. با بهره‌گيري از نظريه نورث، سؤال اصلي مقاله عبارت است از: «جريان‌هاي سياسي عراقي به لحاظ اعمال خشونت داراي چه ظرفيتي هستند و راهكارهاي كنترل خشونت در عراق كدامند؟» اين مقاله براي پاسخ به سؤال تحقيق، از منابع كتابخانه‌اي براي جمع‌آوري داده‌ها و از روش توصيفي– تحليلي براي تحليل يافته‌ها بهره ‌گرفته است. يافته‌هاي مقاله نشان مي‌دهد «ظرفيت اعمال خشونت جريان‌ها و گروه‌هاي عراقي عليه يكديگر» در فرايند «توزيع منافع» بالا بوده و مهمترين راهكار كنترل اين ظرفيت كه يكي از موانع اصلي توسعه به شمار مي‌رود، عامل «داور» است. عامل «داور» مي‌تواند با نظارت بر روند توزيع رانت (منافع)، تضمين‏ كننده روند باثبات توسعه در دوران گذار و فراهم‏ كننده شرايط براي قرارگرفتن عراق در آستانه تحول به سمت يك كشور توسعه ‏يافته بر اساس تعريف بومي از توسعه باشد.