نظريه نظم نوين انقلابي در روابط ‏‏بين‏ الملل

پرسش اصلي پژوهش حاضر اين است كه نظم منطقه‏ اي و جهاني مطلوب و موردنظر انقلاب اسلامي بر اساس آموزه ‏هاي ديني را در قالب چه نظريه‏‏ اي مي ‏توان تئوريزه و تبيين نمود؟  در پاسخ اين فرضيه مطرح مي‎ شود كه «نظريه نظم نوين انقلابي» بر اساس شاخصه‏ هاي فكري - معرفتي و اجرايي - عملي ارائه ‏شده، ظرفيت و قابليت تببين و تفهيم اين ‏‏مسئله را دارد چراكه براساس نظريه‏ هاي موجود در رشته روابط ‏‏‏‏بين‏ الملل اعم از جريان اصلي و جريان انتقادي، هيچ‏كدام به صورت كامل نه ‏‏مي تواند سياست خارجي انقلاب اسلامي را تئوريزه كند و نه پاسخگوي مسائل مرتبط با اين حوزه در عرصه ميدان و عملِ مناسبات منطقه‏ اي و ‏‏‏‏بين‏ المللي كشور باشد. زمينه‌سازي براي كاربست عملي نظريه نظم نوين انقلابي با رويكرد تمدني جز با نگاه وسيع فرامرزي و فرامنطقه‌اي به جغرافياي مقاومت مبتني بر عقلانيت راهبردي انقلابي به سامان نخواهد شد و يكي از مصاديق راهبردي عقلانيت انقلابي، «ديپلماسي نهضتي» است كه ظرفيت متحدنمودن و يكپارچه‏ كردن ملل ستم‌ديده و دُول مستقل را بر محور و مدار مقاومت بارها به اثبات رسانيده است.