واكاوي انگيزه‌ها و اهداف تيموريان در سياست‌هاي مذهبي

اميرتيمور گوركاني در سال 771ق، حكومت ماوراءالنهر را به دست گرفت و توانست با اتحاد قبايل و نيروهاي نظامي، انسجام و ثبات و اقتدار و حاكميت سياسي اين منطقه را كه دچار سستي و اضمحلال شده بود، احيا كند و با حملات نظامي خود به مناطق مختلف آسيا، امپراتوري گسترده‌اي را تأسيس نمايد. وي براي توجيه حملات نظامي و تثبيت مشروعيت ديني حكومت خود، رويكرد سياسي ـ مذهبي خاصي را كه شامل پايبندي به قواعد مذهبي و احترام به علما، دانشمندان و شيوخ متصوفه بود، در پيش گرفت. دلايل شكل‌گيري اين سياست مذهبي و تأثيرآن به‌عنوان ميراث تيمور در دوره حكومت جانشينانش، به‌ويژه شاهرخ و نقش آن در شكل‌گيري وضعيت فرهنگي و مذهبي قرون هشتم و نهم هجري قمري، سؤال اصلي اين مقاله است كه با روش وصفي ـ تحليلي بررسي شده است. يافته‌هاي مقاله نشان مي‌دهد كه اميران گوركاني، به‌ويژه تيمور، مجموعه‌اي از اقدامات و تدابير را براي شناساندن خود به‌عنوان مسلماني پاك‌آيين به كار بسته و تلاش داشته‌اند تا حكومت خود را مبتني بر تقدير و مشيت الهي تبيين نمايند و از مذهب به‌عنوان مسيري براي دستيابي به مقاصد سياسي بهره برند.