بررسي عوامل اجتماعي مؤثر بر شاخص DMFT در بزرگسالان يك جمعيت ايراني در سال 1395: مطالعه توصيفي- مقطعي

زمينه و هدف: سلامت دهان به عنوان يك شاخص از كل بدن بوده كه بر جنبه هاي رواني و عملكردي افراد تأثير مي‫گذارد. افت وضعيت سلامت دهان يكي از مهمترين چالش‫هاي سياست‫هاي سلامت پيش رو مي باشد، كه بهبود فاكتورهاي اجتماعي يكي از راه‫هاي غلبه بر اين مشكل است. مطالعه حاضر با هدف بررسي عوامل اجتماعي- اقتصادي موثر بر شاخص DMFT در بزرگسالان شهر شاهديه در مطالعه كوهورت سال 1395 انجام شد. روش كار: اين مطالعه بر اساس پروتكل كوهورت شاهديه يزد بوده و بر روي بزرگسالان 70-35 ساله انجام شد. متغيرهاي عوامل اجتماعي- اقتصادي را از پرسشنامه مربوطه استخراج و رابطه آنها با شاخص DMFT بررسي شد. يافته ها: ميانگين سني افراد مورد بررسي 48.48 بود. ميانگين DMFT در جمعيت مورد بررسي و با احتساب موارد بي‫دنداني كامل 19.77 بود و وضعيت تاهل رابطه اي با شاخص DMFT نداشت ولي با تعداد دندان پوسيده ارتباط معني‫داري داشت. كمترين ميانگين شاخص DMFT در گروه داراي سطح تحصيلات دكتري بود. مسواك زدن با كاهش شاخص DMFT ارتباط معني‫دار و مستقيمي داشت. بيشترين ميانگين تعداد دندان هاي ترميم شده در گروهي با عادت استفاده از غذاي پرنمك بوده و شاخص DMFT با دفعات نخ دندان، رابطه معني داري داشت. نتيجه گيري: نقش تحصيلات و وضعيت اقتصادي- اجتماعي به عنوان عوامل موثر بر رعايت بهداشت و معاينات و درمان‫هاي منظم پيشگيرانه- به عنوان عامل اصلي در كاهش شاخص‫هاي بيماري و پوسيدگي- اساسي‫تر بوده و به صورت مستقيم باعث افزايش سطح آگاهي، نگرش و عملكرد افراد و به دنبال آن باعث بهبود وضعيت بهداشت دهان و دندان مي‫شود.