تغييرات پاتومورفولوژي ماكروفاژ و بافت‌ چربي نواحي مزنتريك و رتروپريتونئال به تغيير محتواي رژيم غذايي و سه روش ايزوكالريك تعادل منفي انرژي در موش‌هاي صحرايي چاق تحت رژيم غذايي پر چرب غيراشباع

اهداف: مطالعۀ حاضر با هدف بررسي و مقايسۀ چهار روش محدوديت كالري به‌مدت 10 هفته بر تغييرات هسيتولوژيك بافت چربي و نفوذ ماكروفاژي و همچنين متغيرهاي سرمي چربي و شاخص هاي گليسميك در موش‌هاي صحرايي نر چاق انجام شد. مواد و روش ها: نمونه‌برداري خوني و بافتي از 72 سر موش صحرايي نر نژاد ويستار(وزن 5 ± 195 گرم، سن هشت هفته) پس از ناشتايي شبانه در هفته‌هاي اول، هجدهم و بيست و هشتم صورت گرفت. پس از نمونه‌برداري پايه، 64 سر موش باقيمانده به‌طور تصادفي به گروه‌هاي كنترل (CO) (16 سر) و رژيم غذايي پرچرب غيراشباع (UHFD) (۴۸ سر) تقسيم شدند. پس از 18 هفته، گروه UHFD به زيرگروه‌هاي تغيير محتواي رژيم غذايي (SD)، فعاليت ورزشي (EX)، محدوديت كالري (CR)، تركيبي (CR+EX) و رژيم پرچرب (UHFD) تقسيم شد. گروه ورزشي به‌مدت 10 هفته (پنج جلسه در هفته)، تمرين هوازي با شدت معادلVo2max  75-70 درصد انجام داد. CR با كاهش 25 درصد از كالري جيرۀ دريافتي اعمال شد و گروه SD تحت تغيير جيرۀ غذايي از رژيم پرچرب غيراشباع به غذاي استاندارد قرار گرفت. تغييرات هيستولوژيك بافت چربي نواحي رتروپريتونئال و مزنتريك به همراه ميزان نفوذ ماكروفاژي به نواحي مذكور، پس از پاساژ بافتي، رنگ‌آميزي H E و عكس‌برداري ميكروسكوپي با رزولوشن زياد، ارزيابي شد. يافته ها: نتايج نشان داد كه تمام شاخص هاي گليسميك و ليپيدي (به‌جز HDL) و همچنين مساحت آديپوسيت‌هاي نواحي مطالعه‌شده در گروه‌هاي مداخله در مقايسه با UHFD تفاوت معنا‌داري را نشان دادند ( 0.05 P)؛ نتيجه گيري:  به ‌نظر مي‌رسد روش‌هاي مداخلة انرژي صرف‌نظر از نوع مداخلۀ انجام‌شده، احتمالاً به‌واسطۀ كاهش سطح آديپوسيت و نه به‌دليل تغيير نفوذ ماكروفاژي مي‌توانند بهبود متغيرهاي متابوليك به همراه داشته باشند.