نقش خودكنترلي، عواطف و شفقت به خود در پيش بيني آمادگي به اعتياد

هدف: هدف پژوهش حاضر پيشبيني آمادگي به اعتياد در دانشجويان بر اساس خودكنترلي، عواطف، و شفقت به خود بود. روش: روش اين پژوهش توصيفي-همبستگي بود. جامعه آماري شامل همه دانشجويان دانشگاه‌هاي شهر تهران بود كه در سال 1400-1399 مشغول به تحصيل بودند. از اين بين، 279 نفر با استفاده از روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب شدند و به پرسشنامههاي آمادگي به اعتياد، شفقت به خود، خودكنترلي، و عواطف پاسخ دادند. براي تجزيه و تحليل داده‌ها از ضريب همبستگي پيرسون و تحليل رگرسيون استفاده شد. يافتهها: نتايج نشان داد كه بين آمادگي به اعتياد در دانشجويان با عاطفه منفي رابطه مثبت و با خودكنترلي، عاطفه مثبت، و شفقت به خود رابطه منفي وجود دارد. همچنين، نتايج تحليل رگرسيون حاكي از اين بود كه 67 درصد از واريانس آمادگي به اعتياد دانشجويان بر اساس خودكنترلي، عواطف و شفقت به خود پيش‌بيني شد. نتيجه گيري: با توجه به يافته هاي اين پژوهش به نظر ميرسد كه متخصصاني كه با افراد وابسته به مواد سروكار دارند و در فرايند درمان آن‌ها حضور دارند مي توانند عوامل همراه با اعتياد مانند خودكنترلي، هيجانات، و شفقت به خود را در نظر گرفته و به طور همزمان با درمان اعتياد، براي ارتقاء سطح اين متغيرها نيز گام بردارند.