تأثير تمرينات ورزشي تركيبي بر تغييرپذيري ضربان قلب و ظرفيت هوازي پسران مبتلا به ديابت نوع 1

سابقه و هدف: اختلال در سيستم عصبي خودكار موجب عوارض قلبي-عروقي در بيماران مبتلا به ديابت نوع 1 مي‌شود. هدف مطالعه حاضر، بررسي تأثير تمرينات ورزشي تركيبي بر تغييرپذيري ضربان قلب 5 دقيقه (HRV-5min)، ظرفيت هوازي (VO2max) و شاخص گلايسميك پسران مبتلا ديابت نوع 1 بود. مواد و روش‌‌ها: در تحقيق نيمه‌تجربي حاضر، 24 پسر نوجوان مبتلا به ديابت نوع 1 وابسته به انسولين و 12 پسر سالم هم‌سن با دامنه سني 12 تا 18 سال انتخاب و به سه گروه سالم، ديابتي كنترل و ديابتي تمرين تقسيم شدند. گروه ديابتي تمرين، تمرينات تركيبي را به مدت 12 هفته و 3 جلسه در هفته انجام دادند. متغيرهاي خوني و متغيرهاي قلبي 48 ساعت قبل و 72 ساعت پس از مداخله اندازه‌گيري شدند. براي تجزيه‌وتحليل آماري از آزمون‌هاي تي وابسته و تحليل واريانس يك‌طرفه استفاده شد. يافته‌ها: پس از مداخله، افزايش معني‌داري در متغيرهاي VO2max، فركانس بالا HRV (HF) و كاهش معناداري در متغيرهاي ضربان قلب استراحت (HRrest)، نسبت فركانس پايين به فركانس بالا HRV (LF.HF) و شاخص‌ گلايسميك در گروه ديابتي تمرين مشاهده شد (0.05 P). همچنين، در بررسي بين‌گروهي اختلاف نتايج پيش‌آزمون با پس‌آزمون، تفاوت معني‌داري در متغيرهاي VO2max، HRrest، HF، LF.HF و شاخص‌هاي قندخون در گروه ديابتي تمرين با گروه‌هاي سالم و ديابتي كنترل مشاهده شد (0.05 P). نتيجه‌گيري: نتايج مطالعه حاضر نشان داد تمرينات ورزشي تركيبي در كنار درمان وابسته به انسولين، به‌واسطه بهبود عملكرد شاخه پاراسمپاتيك دستگاه عصبي خودكار، به تقويت سيستم قلبي-عروقي (HRV) پسران مبتلا به ديابت نوع 1 كمك مي‌كند.