جايگاه تاج و كلاه در نمادپردازي متون عرفاني

نمادها و سمبل ها بخشي از زبان عرفاني و جايگاه ظهور حقايق اشراقي و باطني هستند كه در گذر زمان و پهنۀ مكان، تغيير يافته اند و مطالعۀ آنها براي شناخت صحيح عرفان ضروري است. سرپوش هاي عارفان و صوفيان در اشكال و رنگ هاي مختلف، نمونۀ كاملي از اين  نمادپردازي هاي عارفانه بوده اند، آن ها را «تاج فقر» ناميده اند و در رنگ «سفيد» تقدس و صفا، در رنگ «سياه» استهلاك در فقر، در رنگ «سرخ» قدرت و شهادت و در رنگ «ارزق»، امتزاج احوال را مي ديده اند. در كلاه هاي ترك دار، هر ترك را نشانه ترك يكي از رذائل و طلب يكي از فضايل مي دانسته اند. عرفا و صوفيه غالباً ساده ترين سرپوش ها را كه بيشتر از نمد، پشم يا كرباس تهيه مي شده براي نشان دادن بي اعتنايي خود به دنيا و پشت پا زدن به زرق و برق مادي استفاده مي كرده اند. در اين پژوهش كه از نوع كتابخانه اي است به روش توصيفي – تحليلي و با استناد به منابع دست اول و متون معتبر عرفاني به تفسير و تحليل داده ها پرداخته شده است.