ارائۀ مدلي براي تعيين راهبردها و روش‏‌هاي توسعۀ همكاري‏‌هاي ترانزيتي و گمركي ايران با ساير كشورها

هدف از تحقيق كاربردي حاضر، ارائۀ مدلي براي تعيين راهبردها و روش‏‌هاي توسعۀ همكاري‏‌هاي ترانزيتي و گمركي ايران با ساير كشورها است. پرسش اين تحقيق، درموردِ ويژگي مؤلفه‌‏هاي اصلي اين مدل و مسئلۀ تحقيق، آن است كه وضعيت گمرك ايران، از نظر مؤلفه‌‏هاي ارائه‌‏شده در مدل، چگونه است؟ باتوجه‌‏به هدف و ماهيت اين پژوهش، كه از نظر روش‌‏شناسي، پژوهشي آميخته است، جمع‌‏آوري اطلاعات، ازطريقِ مصاحبه با خبرگان انجام شد. رويكرد بخش كيفي، گراندد تئوري بوده است. جامعۀ آماري، در بخش كيفي، شامل 12 نفر از خبرگان و در بخش كمّي، شامل 127 نفر از كارشناسان و مديران گمركي بود. روش گردآوري اطلاعات در بخش كيفي، مصاحبۀ نيمه‌‏ساختاريافته بود كه به روش كدگذاري، باتوجه‌‏به نظريۀ داده‌‏بنياد تحليل شد و در بخش كمّي، پرسش‌‏نامۀ بسته بود. براي پايايي پرسش‌‏نامۀ بخش كمّي، از روش آلفاي كرونباخ استفاده شد. روش تجزيه و تحليل اطلاعات، شامل آزمون t و معادلات ساختاري بود كه توسط نرم‌‏افزار SPSS و Smart PLS موردِ تحليل قرار گرفت. يافته‏‌هاي تحقيق نشان داد، در مدل موردِنظر، آمارۀ t محاسبه‌‏شده در سطح 0.001 معنادار است. مقوله‏‌هاي اصلي مدلِ راهبرديِ همكاري‌‏هاي حمل‏‌ونقل، گمرك و ترانزيت با ساير كشورها، شامل عوامل درون‏‌سازماني، ويژگي‏‌هاي دانشي و فناوري، استانداردهاي بين‌‏المللي، ارتباطات، مديريت، كسب تجربه و آموزش، نوآوري، استراتژي‌‏ها و قانون‏‌گذاري و سياست است.