بررسي جلوه هاي بلاغت در خطبۀ قاصعۀ امام علي عليه السلام

فاقد عنوان لاتين

در ميان مسلمانان، نهج‌البلاغه به عنوان ارزشمندترين ميراث اميرمؤمنان(ع) همواره مورد توجه بوده است. اين اثر، از آن جهت كه يك كتاب بلاغي و در اوج فصاحت است، مورد عنايت اديبان قرار گرفته است. در اين نوشتار، يكي از خطبه‌هاي امام(ع) با نام خطبۀ قاصعه مورد تأمل قرار گرفته است. اينكه ايشان در اين خطبه به چه نحو از عناصر بلاغي استفاده كرده است و دليل اين انتخاب چيست؟ از پرسش‌هاي اصلي اين پژوهش است. توجه به ساختار نحوي، ادبي و گزينش واژگان در اين خطبه و تأثير آن بر فهم كلام، استفاده از آرايه‌هاي تشبيه، استعاره، كنايه به گونه‌اي فضاي ايراد كلام را شرح مي‌دهد. از ميان اين عناصر، تمركز حضرت بر صنعت استعاره، حاكي از آن است كه امام با مخاطباني مواجه است كه آگاه به بسياري از حقايق‌اند؛ اما غرض ورزي آنان مانع از پذيرش حق از سوي آنان شده است؛ شرايطي كه امكان صراحت در لفظ وجود نداشته و در لفافه سخن گفتن را اقتضا مي‌كرده‌ است. بررسي اين امور علاوه بر نشان دادن گوشه‌هايي از عظمت كلام حضرت در ارتباط برقراركردن با مخاطب، بخوبي، نشان مي‌دهد كه روح حاكم بر زمان ايراد خطبه، دقيقاً مطابق با محيط زندگي عصر حضرت علي (ع) بوده است.

فاقد چكيده لاتين