پنج تفسير منظوم صوفيانه نويافته

يكي از جريان هاي ادبي رايج در ادوار تاريخي صفويه و قاجاريه، تفسيرنويسي منظوم قرآن به زبان فارسي است. ساختار فكري و زباني اين جريان ادبي در واقع ادامه تفاسيري همچون كشف‌الاسرار (تأليف 520 ق) به ويژه نوبت ثالثه، و مواهب عليه (تفسير حسيني) (تأليف  899- 897 ق) است؛ سنّتي كه از نثر گذار كرده و براي تثبيت و گسترش خود به نظم روي آورده است. هدف پژوهش حاضر معرفي پنج اثر تفسيري كمترشناخته شده در ساحت نظم فارسي است. اين پژوهش با مراجعه به منابع كتابخانه اي و دسترسي به نسخه‌هاي اصيل به روش توصيفي انجام شده است و نتايج آن براي انجام مطالعات بنيادي در زمينه ادبيات تصوف و علوم قرآني حائز اهميت است. تفاسير نويافته عبارت‌اند از: 1. تحفهالمؤمنين (تأليف 1068ق) اثر مولوي كريم بخش صاحب متخلص به بدر 2. تفسير رشيدي (؟)؛ ابوالفياض قمرالحق 3. تفسير نجم اصفهاني (تأليف 1336- 1335ق) اثر نجم‌الحكماء محمد موسوي واعظ ملقب به نجم اصفهاني 4. تفسير اسماءالحسني اثر گدا (؟) 5. تفسير منظوم؛ نذر حسن‌بن‌محمد علي زيدي (1366-1247ق).