بررسي انتقادي ديدگاه چوپرا در باب ذهن‌گرا بودن انسان بر اساس آراء صدرا

معنويت‌هاي نوظهور، نگاهي ويژه و نو به انسان و جايگاه او در هستي دارند كه در بسياري از موارد، منجر به اومانيسم مي‌گردد. از جمله آن‌ها، عرفاني است كه توسط ديپاك چوپرا تبليغ مي‌شود و معتقد است كه انسان به واسطه ذهن خود داراي توانايي مطلق است كه مي‌تواند هم‌سطح خداي متعال شده و هم در جهان مادي و كائنات تصرف كند و هم باعث مريضي يا بهبودي جسم خود شود. از آن طرف، صدرا نيز ضمن تأكيد بر توانايي‌هاي بالقوه نفس و ذهن انسان، معتقد است كه در صورت تكامل آن‌ها و تقرب به خداي متعال مي‌توانند موجب خلاقيت در خود و غير خود شوند و به عنوان خليفةاللّٰه و با اذن الهي در هستي امكاني دخل و تصرف كند. اين پژوهش، پژوهشي انتقادي است كه در نظر دارد به بررسي انتقادي ديدگاه چوپرا در مورد انسان ذهن‌گرا بر اساس آراء صدرا بپردازد. يافته‌هاي پژوهش اين است كه از نگاه صدرا، ذهن انسان نمي‌تواند در كنار نفس و بدن به عنوان ساحت سوم وجود انسان به حساب بيايد؛ بلكه از شئون نفس بوده و عمل به دستورات ديني باعث تقويت و افزايش توانايي‌هاي نفس و سعادت دنيا و آخرت مي‌شود.