بررسي چگونگي مجال يادگيري دادن و تحليل مراحل و ابعاد آن در الگوي تدريس هيدگر

نوشتار حاضر به دنبال بررسي الگوي تدريسِ مارتين هيدگر، به‌عنوان يكي از مؤثرترين فيلسوفان اگزيستانسِ قرن بيستم است. هيدگر، فرآيند تدريس را منادي به «مجالِ يادگيري‌دادن» تعريف مي‌كند و آموختنِ چگونگي اين مجال‌دهي توسط آموزگار را امري ضروري و در عين حال دشوار مي‌داند. از اين روي در اين نوشتار با تمركز بر تعريف فوق، پس از بيانِ بايسته‌هاي امرِ تدريس و ايضاحِ مفهوم يادگيري در انديشه هيدگر، به تحليل و واكاوي چگونگي مجال‌دادن و بررسي ابعاد و مراحل آن با توجه به الگوي تدريس هيدگر خواهيم پرداخت. با مطالعه و بررسي آثار مختلف هيدگر به‌ويژه بررسي پديداري الگوي تدريس وي در اين نوشتار مشاهده خواهيم كرد كه: اولاً، او در نظام فكري و تعليمي خود تلاش نموده تا تعريف جديدي از امر تدريس و يادگيري ارائه دهد كه از سنت فكري زمانة او كاملاً جدا و بيگانه و در عين حال هماهنگ با انديشه خودِ اوست. ثانياً، او تدريس را داراي ابعاد و مراحلِ پديداريِ مختلفي مي‌داند كه غفلت از آن‌ها موجب عقيم گشتن فرآيند تعليم خواهد شد. از ميان اين ابعاد و مراحل مختلف، در اين پژوهش مباحث ذيل مورد توجه قرار گرفته است: فرآيند تعاملي يادگيري، موضوع مورد اهتمام، مواجهه وجودي، ايجاد اشتياق، گوش‌سپاري، خروج از قلمرو مأنوس، پرسشگري و جهش.