تأثير الگوي توانمندسازي خانواده‌محور بر تاب‌آوري مراقبين خانوادگي بيماران تحت همودياليز: يك مطالعه كارآزمايي باليني شاهددار تصادفي

زمينه و هدف: نارسايي مزمن كليوي يك بيماري مزمن و ناتوان‌كننده است كه مراقبين خانوادگي را درگير مي‌كند. افزايش آگاهي و توانمند كردن مراقبين بيماران مي‌تواند در بهبود وضعيت جسمي و رواني بيمار و مراقبين آن‌ها تأثير داشته باشد. اين مطالعه با هدف تعيين تأثير الگوي توانمندسازي خانواده‌محور بر تاب‌آوري مراقبين خانوادگي بيماران تحت همودياليز انجام گرفته است. روش بررسي: اين مطالعه يك كارآزمايي باليني شاهددار تصادفي است.60 نفر از مراقبين خانوادگي بيماران بخش همودياليز بيمارستان‌ امام خميني (ره) كرمانشاه با روش نمونه‌گيري تصادفي با استفاده از جدول اعداد تصادفي انتخاب شدند. سپس با استفاده از روش تصادفي ساده به 2 گروه آزمايش و كنترل ۳۰ نفره تقسيم شدند. ابزار اندازه‌گيري، شامل فرم اطلاعات جمعيت‌شناختي و پرسش‌نامه تاب‌آوري كونور و ديويدسون بود. جهت تجزيه‌وتحليل داده‌هاي پژوهش از روش‌هاي آماري توصيفي و استنباطي و نرم‌افزار SPSS نسخه 18 استفاده شد. يافته‌ها: نتايج آزمون تي مستقل نشان داد ميانگين نمره تاب‌آوري قبل از مداخله بين 2 گروه آزمايش و كنترل اختلاف معنادار نداشت (0.29=P)؛ اما بعد از مداخله در گروه آزمايش به‌طور معناداري بيشتر از گروه كنترل بود (0.001 P). همچنين قبل و بعد از مداخله ميانگين نمره تاب‌آوري مراقبين در گروه آزمايش تفاوت معنادار آماري داشت (0.001 P). اما در گروه كنترل اختلاف معنادار نداشت(0.17=P). نتيجه‌گيري: نتايج پژوهش حاضر نشان داد الگوي توانمندسازي خانواده‌محور باعث افزايش تاب‌آوري مراقبين بيماران مي‌شود. از‌اين‌رو پيشنهاد مي‌شود برنامه‏ريزان، طراحان و مجريان آموزش پرستاري، برنامه‏هاي آموزشي را به نحوي تنظيم كنند كه پرستاران با ميزان اهميت پيگيري خانواده‌هاي بيماران آشنا شوند و با ارائه آموزش‏هاي صحيح و اصولي در جهت ارائه مراقبت‌هاي خانواده‌محور براي افزايش تاب‌آوري آن ها اقدام كنند.