بررسي مقابله اي زمان مندي روايت در فيلم‌نامه هاي برتر جشنواره مقاومت دفاع مقدس بر اساس ديدگاه ژرار ژنت (مورد مطالعه: فيلم‌نامه ويلايي ها و ديده بان )

فيلم نامه ويلايي ها و ديده بان درمورد افرادي است كه با موقعيت هاي دشوار محيط زندگي، نبرد مي كنند. اين افراد اگرچه فاقد تشخص فردي هستند اما بسان رودهايي با مسيرهاي جداگانه در نقطه خودشناسي و خودسازي، حول محور زمان متمركز مي شوند و شباهت كلي ميان اين افراد از سرگذراندنِ فرايند انتظار و گام نهادن در وادي معرفت و معنويت است.اين پژوهش با روش توصيفي-تحليلي (براساس ديدگاه ژرار ژنت) به بررسي كاركردهاي زمان در دو فيلم‌نامۀ برتر جشنوارۀ مقاومت ديده بان و ويلايي‌ها پرداخته است. برآيند اين مطالعه نشان مي‌دهد در اين فيلم نامه ها، زمان به مثابه بستر وقوع روايت و ابزار حركت در روايت محسوب مي شود. فعل مضارع اخباري، زمان روايت در هردو اثر است كه هم مناسب نقل داستان و وقايع است و  هم براي بيان استمرار داشتنِ مبارزه در راه حق مي باشد. زمان حسي، اغلب سرعت روايت فيلم نامه ها را كم كرده و لحظاتي را براي همذات پنداري با شخصيت هاي مهم و كليدي فراهم مي كند. نويسندگان براي تصور دغدغه ها، عواطف و زندگي شخصي افراد از صحنه هاي تأثيرگذار و پر از تعليق  و تداعي بهره برده اند و اين موضوع نشان مي دهد كه نويسندگان از اين دلالت هاي زمان روايي غافل نبوده و عامدانه آنها را در آثار خود به كار برده اند.