مروري بر سامانه‌هاي تشكيل‌شونده درجا براي التيام زخم

سامانه هاي تشكيل شونده درجا، مايع يا مواد گران رو تزريق پذيري هستند كه پس از استفاده با تزريق به بدن، به دليل اختلاط با مواد واكنش‌پذير يا در پاسخ به شرايط جديد (دما، pH، وجود برخي مولكول‌ها يا يون‌ها، تابش نور مرئي يا فرابنفش)، به شكل شبه جامد يا ژل درمي‌آيند. در سال‌هاي اخير، با توجه به ويژگي‌هاي منحصر به فرد اين سامانه‌ها، توليد و ارزيابي كاربرد آن‌ها براي كمك به التيام زخم مورد توجه فزاينده قرار گرفته است. افزون بر آساني و غيرتهاجمي بودن استفاده از سامانه‌هاي تشكيل شونده درجا، اين سامانه‌ها مي‌توانند به طور كامل آسيب‌هاي نامنظم زخم را پر و با لبه‌هاي زخم ارتباط برقرار كنند. افزون بر اين، آن ها مي‌توانند به طور هم زمان در نقش عامل كنترل رهايش دارو، حامل ياخته-داربست مهندسي بافت، عامل بندآورنده خونريزي، چسب بافت يا حائل بافت عمل كنند. تاكنون، سازوكارهاي مختلف شبكه‌اي شدن با واكنش‌هاي شيميايي، آنزيمي يا برهم كنش‌هاي فيزيكي براي توليد سامانه‌ها-هيدروژل‌هاي تشكيل شونده درجا استفاده شده است. در اين مطالعه، انواع راه‌كار‌هاي نوين به كارگرفته شده براي توليد سامانه‌هاي تشكيل شونده درجا و استفاده از آن‌ها به عنوان زخم‌پوش مرور شده و به مزايا و معايب و چشم انداز پيش روي اين مواد پرداخته شده است.