حق بر حريم خصوصي ورزشكاران در مقررات بين‌المللي مقابله ‌با دوپينگ از نگاه ديوان اروپايي حقوق بشر

در دنياي كنوني، حق بر حريم خصوصي به‌عنوان يك قاعده بنيادين، افزون بر اهميت اخلاقي، از جايگاه حقوقي ويژه‌اي در هر دو گستره‌ي داخلي و بين‌المللي برخوردار است. به فراخور بين‌المللي شدن حقوق بشر، حقوق بين‌الملل كوشيده است تا حق بر حريم خصوصي افراد (تعهدات ايجابي) حفظ شود. در منابع حقوق بين‌المللي، از جمله و به‌ويژه اسناد حقوقي الزام‌آور بين‌المللي، نظير كنوانسيون اروپايي حقوق بشر اين اصل به عنوان يك حق، به رسميت شناخته شده است. كنوانسيون اروپايي حقوق بشر، به حق بر حريم خصوصي ورزشكاران تصريح داشته و متضمن مقرره‌اي جداگانه در مورد آن است. يافته‌ها و نتايج بدست آمده از رهگذر تدقيق در عملكرد ديوان اروپايي حقوق بشر در برخورد با ادعاهاي نقض ماده 8 كنوانسيون اروپايي حقوق بشر پيرامون حق بر حريم خصوصي، به روش مطالعه تحليلي-اسنادي و بررسي تطبيقي پرونده‌ها نشان داده است كه ديوان ياد شده به عنوان يكي از پيشرفته‌ترين محاكم حقوقي كه از صلاحيت بين‌المللي برخوردار است، ضمن صيانت و اعمال مفاد ماده مذكور در پرتو رويهِ خود با هدف حمايت از سلامت ورزشكاران، توانسته است مضاف بر تحكيم اين حق براي ورزشكاران، بر گستره‌ي آن بيافزايد. نتيجه اينكه عملكرد ديوان اروپايي حقوق بشر منطبق بر اصول و اهداف كنوانسيون اروپايي بوده و در مواجهه با ادعاهاي نقض حريم خصوصي، رويكردي ثابت و منصفانه در انطباق با اصول و موازين حقوق بشري داشته است.