جراحات ليگاماني مفصل استايفل در گاو

لنگش اندام‏هاي حركتي خلفي منشا گرفته از مفصل استايفل يكي از عوامل درد و كاهش توليد و حذف از گله در گاو است. استايفل مفصلي بزرگ است كه به سه مفصل راني كشككي و راني درشت‎ني خارجي و داخلي تقسيم مي‏شود. ساختارهاي اصلي بافت نرم مفصل استايفل ليگامان‏هاي جانبي خارجي و داخلي، ليگامان‏هاي صليبي قدامي و خلفي، ليگامان‏هاي كشككي خارجي، مياني و داخلي و منيسك‏ها هستند كه در تثبيت مفصل استايفل و عملكرد آن مشاركت دارند. اختلالات مختلفي شامل شكستگي‏ها، آرتريت و جراحات منيسك‏ها، ليگامان‏هاي جانبي و صليبي و ثبيت فوقاني كشكك مفصل استايفل در گاو را تحت تاثير قرار مي‏دهند. مهم‏ترين پيامد جراحات استايفل بيماري تخريب كننده مفصل است. درجات مختلفي از افيوژن مفصل، درد و لنگش، علائم باليني جراحات استايفل در گاو هستند. تشخيص و درمان لنگش مفصل استايفل ممكن است دشوار باشد. راديولوژي و اولتراسونوگرافي مي‏تواند براي تشخيص جراحات مفصل استايفل در گاو استفاده شود. به دليل ملاحظات اقتصادي و محدوديت‏هاي ديگر، كاربرد روش‏هاي تصويربرداري تشخيصي مانند آرتروسكوپي، توموگرافي كامپيوتري (سي‏‏تي‏ اسكن) و تصوير سازي تشديد مغناطيسي (ام ‏آر آي) رايج نيست. روش‏هاي جراحي و مديريت محافظه‏ كارانه براي درمان اختلالات استايفل در گاو استفاده مي‏شوند. ارزش اقتصادي گاو، شدت جراحت، در دسترس بودن تجهيزات و تبحر جراح بايد براي انتخاب گزينه‏هاي درمان مورد توجه قرار گيرد. پيش‏آگهي اختلالات استايفل در گاو متغير است و نوع جراحت، شدت آن، ساختارهاي درگير و جراحات هم‏زمان و همچنين شرايط گاو بستگي دارد. در اين مقاله مهم‏ترين جراحات مفصل استايفل، علائم باليني، تشخيص، درمان و پيش‏آگهي اين جراحات در گاو شرح داده مي‏شود.