واكاوي زبان سياسي پيامبراعظم (ص)

در هر عصري، گفتمان سياسي به واژگان و شگردهاي جديدي در رويارويي با گروه‎هاي گوناگون سياسي نيازمند است. تحليل گفتمان مشخص مي‎كند كه هر متني با چه منبع قدرتي در ارتباط بوده و ارتباط ميان فرستنده و گيرندۀ متن را معيّن مي‎كند. نگارندگان در جستار پيشِ‎رو با درپيش‎گرفتن روش كاربردشناسي زبان و با رويكرد تحليل گفتمان به بررسي زبان سياسي پيامبر اعظم (ص) در گفتمان‎هاي سياسي و اجتماعي پرداخته و درصدد پاسخ‎گويي به اين سؤال اساسي‎اند كه حضرت در گفتمان‎هاي خود چه راهبرد‎هاي زباني اختيار مي‎كرد تا بتواند به اهداف سياسي و اجتماعي خويش نائل آيد. دستاورد پژوهش بيانگر آن است كه پيامبر باتوجه‎به بافت موقعيتي مخاطب از واژگان نام‎آشناي روزگار خويش بهره مي ‎برد تا از اين طريق بتواند فضاي گفتمان را به‎نحو بهتري راهبري كند. پيامبر براي آنكه كلامش بيشترين تأثير را در جان دريافت‎كننده‎ بگذارد، از گويش مخاطبان استفاده مي ‎كرد تا فاصلۀ عاطفي خود را با آنان كم كند. بسامد بالاي افعال مضارع در گفتمان‎هاي سياسي بين‎المللي بيانگر چشمداشت پيامبر به واقعيت‎هاي موجود و آيندۀ خود با مخاطبان دارد و از اين طريق توانسته است پويايي خاصي به گفتمان خويش ببخشد.