بررسي موانع مؤثر بر برنامه امامان شيعه در آموزش علوم اسلامي

بررسي موانعي كه مقابل امامان شيعه(ع) در آموزش علوم اسلامي وجود داشت و تبيين آسيب‌هايي كه هر يك از اين موانع بر برنامه‎ي ايشان بر جاي مي‌گذاشت، هدف مطلوب اين پژوهش است؛ موانعي كه سبب شد جامعه اسلام، مانند پيكري واحد، پذيراي مرجعيت ايشان نشود. پژوهش حاضر با تكيه بر روش توصيفي−تحليلي به منظور پاسخ به دو پرسش زير سامان يافته است: − چه موانعي در آموزش علوم اسلامي از سوي امامان شيعه خلل ايجاد مي‎كرد؟ − اين موانع، چه آسيب‎هايي بر برنامه امامان شيعه در آموزش علوم اسلامي وارد مي‎ساخت؟ يافته ها حاكي از آن است كه امامان شيعه در آموزش علوم اسلامي با سه مانع اساسي مواجه بودند؛ حكومت، جريان هاي فعال در علوم اسلامي و التزام به اصل تقيه. اين سه عامل آسيب هايي بر برنامه‎ي آموزشي امامان شيعه(ع) وارد كرد كه ظهور بدعت و انحراف در دين اسلام، ار بين رفتن بخشي از سرمايه انساني و علمي شيعه در علوم اسلامي، سرگرداني شيعيان، نفوذ در تشيع امامي، ترديد در محتواي برخي از احاديث و انحراف در محتواي علوم اسلامي برخي از آنها هستند.