بررسي نقش معماري پايدار و مديريت بحران در محلات بافت فرسوده شهري(مورد مطالعه: منطقه15 تهران)

فرسودگي واقعيتي است كه تاكنون بيشتر شهرهاي باسابقه و تاريخي ايران، تحت تاثير آن قرار گرفته اند. آنچه مسلم است، در اين گونه شهرها اين مساله، رشد بافت شهري را مختل كرده و به پيرامون سوق مي دهد. بافت فرسوده به سبب قدمت و فقدان برنامه توسعه و نظارت فني بر شكل‌گيري آن مي‌تواند منجر به از بين بردن منزلت آن در اذهان شهروندان شود و لزوم توجه هر چه بيشتر به اين بافتها و تامين امكانات بهداشتي - درماني، بهبود تأسيسات و تجهيزات شهري و غيره در اين قبيل مكانها از نيازهاي ضروري براي جلوگيري از مهاجرت طبقات مرفه و متوسط از اين بافتها و تبديل شدن آنها به مكان تمركز فقر مي باشد. بنابراين افزون بر نابودي بافت ها دروني و با سابقه شهري، هزينه هاي هنگفتي را با ايجاد و بافت هاي نوطهور بر گرده شهر تحميل مي كند. اين پژوهش با رويكردي توصيفي تحليلي، از طريق مطالعات ميداني و كتابخانه اي و با استفاده از مدل تحليل استراتژيك SWOT به بررسي و تجزيه و تحليل وضع موجود بافت فرسوده در منطقه15 تهران پرداخته است. بر اين اساس ضرورت ساماندهي بافتهاي فرسوده مسئله دار اين شهر در ابعاد مختلف اجتماعي، اقتصادي، زيست محيطي و كالبدي گريز ناپذير است. در اين پژوهش به شناسايي و رتبه بندي عوامل اجتماعي به وجود آورده بافت فرسوده منطقه15 شهرداري تهران پرداخته شده است و ضمن ارائه راهكارها جهت كاهش آسيب پذيري به شناسايي نقاط قوت، ضعف، فرصتها و تهديدها پرداخته شد. نتايج پژوهش نشان مي دهد در چارچوب راهبردهاي بازنگري مي‌توان از مشاركت مردم در راستاي ايفاي نقش مناسب آنها در ساماندهي و بهسازي بافت، بهره‌گيري از دسترسي مناسب و سرمايه‌گذاري در بافت در راستاي احياي قيمت واقعي زمين بهره جست.