نقش واسطه‌اي مؤلفه‌هاي شايستگي اجتماعي-هيجاني در رابطۀ ذهن‌آگاهي با عملكرد تحصيلي

هدف پژوهش حاضر، آزمون الگوي پيشنهادي رابطۀ ذهن‌آگاهي با عملكرد تحصيلي با ميانجي‌گري مؤلفه‌هاي شايستگي اجتماعي-هيجاني بود. روش پژوهش از نظر هدف بنيادي و از لحاظ گردآوري داده‌ها همبستگي و از نوع تحليل معادلات ساختاري بود. جامعۀ آماري شامل دانش‌آموزان دورۀ دوم ابتدايي شهر همدان به تعداد 23,681 نفر (12,556 دختر و 11,125 پسر) در سال تحصيلي 1398-1397 بود كه نمونه‌اي به حجم 380 نفر (155 پسر و 225 دختر) با استفاده از روش تصادفي خوشه‌اي انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل مقياس ذهن‌آگاهي (MAAS)، پرسشنامۀ شايستگي‌هاي اجتماعي-هيجاني (SECQ) و آزمون عملكرد تحصيلي (APT) بود. براي تجزيه و تحليل داده‌ها از روش تحليل معادلات ساختاري با استفاده از نرم‌افزارهاي SPSS نسخۀ 22 و LISREL نسخۀ 8/8 استفاده شد. نتايج نشان داد الگوي پيشنهادي پژوهش با داده‌ها برازش مناسبي دارد. در بررسي نتايج مشخص شد اثر مستقيم ذهن‌آگاهي بر مؤلفه‌هاي شايستگي اجتماعي و هيجاني مثبت و معنادار است. اثر مستقيم مؤلفه‌هاي شايستگي اجتماعي–هيجاني بر عملكرد تحصيلي مثبت و معنادار بود. همچنين نتايج نشان داد مؤلفه‌هاي شايستگي اجتماعي–هيجاني بين ذهن‌آگاهي و عملكرد تحصيلي نقش واسطه‌اي معناداري دارند. براساس نتايج مي‌توان گفت ظرفيت ذهن‌آگاهي نقش مؤثري در افزايش شايستگي‌هاي اجتماعي–هيجاني دارد و بهبود شايستگي‌هاي اجتماعي و هيجاني كودكان اثر مثبتي بر عملكرد تحصيلي دارد.