اثربخشي مداخلۀ روان‌شناسي مثبت‌نگر بر شادكامي و تفكر مثبت در بيماران رواني مزمن

هدف از پژوهش حاضر، اثربخشي مداخله روان‌شناسي مثبت‌نگر بر شادكامي و تفكر مثبت در بيماران رواني مزمن مركز شبانه‌روزي مهرآناي شهر زاهدان بود. پژوهش از لحاظ هدف كاربردي و از نظر روش جمع‌آوري اطلاعات از نوع نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه كنترل بود. جامعۀ آماري شامل كليۀ بيماران رواني مزمن زن مركز شبانه‌روزي مهرآناي شهر زاهدان در سال 1400-1399 است كه از ميان آن‌ها 30 نفر (15 نفر گروه آزمايش و 15 نفر گروه در انتظار درمان) به روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب شدند. ابزار مورد استفاده در پژوهش شامل پرسشنامه‌هاي شادكامي آكسفورد (OHI) و مقياس تفكر مثبت (PTS) بود. مداخلۀ روان‌شناسي مثبت‌نگر در هشت جلسه (جلسۀ 1.5 ساعته) به مدت سه هفته براي گروه آزمايش برگزار شد. به‌منظور تجزيه و تحليل داده‌ها، از روش‌هاي آمار توصيفي (ميانگين و انحراف استاندارد) و آمار استنباطي (تحليل كوواريانس چندمتغيره) استفاده شد. تحليل داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS21 انجام گرفت. نتايج پژوهش نشان داد مداخلۀ روان‌شناسي مثبت‌نگر موجب افزايش شادكامي و تفكر مثبت در بيماران رواني مزمن در گروه آزمايش نسبت به گروه كنترل با سطح معناداري 0.001 مي‌شود؛ بنابراين توجه به اهميت مداخلۀ روان‌شناسي مثبت‌نگر بر شادكامي و تفكر مثبت در بيماران رواني مزمن يكي از ضرورت‌هاي پژوهش محسوب مي‌شود و مي‌توان از مداخلۀ روان‌شناسي مثبت‌نگر به‌عنوان بخشي از برنامه‌هاي توانمندسازي بيماران رواني مزمن استفاده كرد و برگزاري دوره‌هايي در اين زمينه توصيه مي‌شود.