رابطه خودناتوان سازي با عملكرد تحصيلي دانش آموزان: نقش ميانجي اهمال كاري در دانش آموزان دورۀ دوم متوسطه شهر كرمانشاه

پژوهش حاضر با هدف بررسي نقش ميانجي اهمال كاري در رابطه خودناتوان سازي با عملكرد تحصيلي دانش‌ آموزان انجام گرفته است. اين پژوهش از نوع توصيفي و همبستگي است. جامعه آماري شامل همۀ دانش‌ آموزان دورۀ دوم متوسطه شهركرمانشاه در سال تحصيلي 98-1397 بوده كه براساس جدول نمونه گيري مورگان 373 نفر به عنوان نمونه و به روش تصادفي خوشه اي انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه‌ هاي خود ناتوان سازي جونز و رودوالت(1982)، اهمال كاري تحصيلي سولومون و راث بلوم(1984) و پرسشنامه عملكرد تحصيلي فام و تيلور(1999) بود. تجزيه و تحليل آماري با به كارگيري آزمونهاي رگرسيون همزمان و آزمون معادلات ساختاري با استفاده از نرم‌ افزار SPSS  و LISREL انجام شده است. نتايج نشان داد كه ضريب مسير ميان خودناتوان سازي تحصيلي با اهمال كاري برابر 0/34 است. در رابطه ميان خودناتوان سازي تحصيلي با عملكرد تحصيلي برابر 0/53- و ضريب مسير اثر اهمال كاري با عملكرد تحصيلي برابر 0/41- بود كه نشان دهندۀ ارتباط معنادار متغيرهاي پژوهش است. همچنين نتايج نشان داد كه اهمال كاري به ميزان 0/14- در رابطه ميان خودناتوان سازي با عملكرد تحصيلي مؤثر است. به اين معنا كه با اضافه كردن متغير اهمال كاري در رابطه ميان خودناتوان سازي با عملكرد تحصيلي، مقدار رابطه به 0/67- مي رسد. بنابراين نقش ميانجي اهمال كاري مورد تأييد قرار گرفت. باتوجه به نتايج به دست آمده شناخت خودناتوان‌سازي و اهمال‌ كاري و جلوگيري از آنها امري مهم و ضروري براي كمك به دانش آموزان و بهبود نظام آموزشي است.