شناسايي آسيبهاي سيستم مديريت منابع انساني در نظام آموزشي آموزش و پرورش و ارائه راهكارهايي به منظور بهبود نظام (پژوهش كمي)

پژوهش حاضر با هدف شناسايي آسيبهاي سيستم مديريت منابع انساني در نظام آموزشي آموزش و پرورش و ارائه پيشنهادهايي براي بهبود آن انجام شده است. اين پژوهش، ماهيتاً كمي، از نظر هدف توصيفي و از نظر گردآوري داده ‌ها، پيمايشي است. جامعه آماري متشكل از معلمان و مديران مدارس دولتي استان تهران بوده و نمونه آماري به روش نمونه ‌گيري احتمالي خوشه اي چندمرحله اي انتخاب شده است. در اين پژوهش شناسايي آسيبهاي اين نظام بر اساس مدل مير، در چهار حوزه جذب و تأمين، آموزش و بهسازي، نگهداري و به ‌كارگيري منابع انساني صورت گرفته است. به اين منظور، مصاحبه ‌هاي اكتشافي با خبرگان آموزش و پرورش انجام و با توجه به مباني نظري مرتبط، سؤالات پرسشنامه پژوهش تنظيم شد. براي تحليل داده ها، نرم افزارهاي LISREL  و SPSS  و روش تحليل عاملي تأييدي و آزمون t  تك نمونه اي به ‌كار گرفته شده است. يافته ‌ها حاكي از آن است كه مهم ‌ترين آسيبها از نظر معلمان و مديران، در حوزه نگهداري در مؤلفه ‌هاي حقوق و مزايا و ايمني، در حوزه آموزش و بهسازي، مؤلفه ارزيابي عملكرد و در حوزه كاربرد، مؤلفه انگيزش است. از ميان اين آسيبها مي ‌توان به نامناسب بودن شاخصهاي رتبه ‌بندي و ارزيابي عملكرد، حقوق و مزاياي پايين نسبت به ساير دستگاههاي اجرايي كشور، فقدان حمايتهاي قانوني مانند بيمه مسئوليت مدني و قضايي براي معلمان و نبود نظام كارراهه شغلي اشاره كرد.