بررسي تأثير «جنسيت» و «سن» بر كاربرد «ترديدنماها» در گفتار فارسي‌ زبانان

هدف از پژوهش حاضر تحليل و طبقه‌بندي «ترديدنماها» و بررسي تأثير دو عامل «جنسيت» و «سن» بر كاربرد اين مقوله زباني در گفتار روزمره زنان و مردان فارسي‌زبان است. به منظور نيل به هدف مذكور، يك پرسشنامة محقق-ساخته طراحي و به‌صورت تصادفي بين 523 زن و مرد فارسي‌زبان در 4 گروه سني مختلف (15-25 سال، 26-35 سال، 36-45 سال و بالاي 45 سال) توزيع شد. به‌لحاظ روش‌شناسي، پژوهش حاضر ميداني و از نوع پيمايشي است و از مؤلفه‌هاي كيفي و رويكرد كمّي بهره مي‌گيرد. پس از استخراج انواع ترديدنماها از گفتار گويشوران مذكور از طريق پرسشنامه، به دسته‌بندي و توصيف آن‌ها پرداخته شد و در ادامه، بر مبناي آراي هايلند (1996) و وارتالا (2001) و با بهره‌گيري از آزمون‌هاي آماري تي، توكي و آنووا به تحليل ترديدنماها پرداختيم. يافته‌ها و نتايج تحليل‌هاي آماري حاكي از آن است كه زنان بيشتر از مردان از «افعال گواه‌نما» براي نشان دادن ترديد استفاده مي‌كنند و ميزان كاربرد «افعال قضاوتي» در مردان بيشتر از زنان است. همچنين، نتايج نشان داد كه به‌لحاظ آماري ميان استفاده از انواع ترديدنماها، شامل «افعال قضاوتي»، «افعال وجهي» و «گواه‌نماها» در گروه‌هاي سني مختلف تفاوت معناداري وجود دارد و گويشوران زبان فارسي فقط پنج دسته از انواع ترديدنماهاي مورد نظر هايلند و وارتالا را در گفتار روزمره خود به كار مي‌گيرند.