حسن نيت در آراي ديوان بين‌المللي دادگستري

حسن نيت به عنوان يكي از اصول بنيادين و كلي حقوق بين‌الملل، بيانگر لزوم وجود انصاف، صداقت و معقول بودن در روابط بين‌المللي است. اين اصل ازجمله مفاهيم چندلايه و پيچيده‌اي است كه هم در دكترين، همواره مورد بحث بوده و هم در رويه ديوان دائمي و ديوان بين‌المللي دادگستري و ساير مراجع قضايي بين‌المللي به كرات مورد استناد قرارگرفته است. قضات ديوان نيز در نظرات جداگانه خود به مناسبت‌هاي مختلف، مفهوم حسن نيت را مورد بحث و استناد قرار داده‌اند. ديوان بين‌المللي، با استناد به اصل حسن نيت در حل و فصل دعاوي بين‌المللي، نقش مؤثري در عينيت يافتن برخي از جلوه‌ها و مصاديق اصل حسن نيت در حقوق بين‌الملل داشته و در فرايند تفسير قانون، خلأ قانون، جاي قانون يا رفع ابهام در قواعد حقوق بين‌الملل ـ گاه از اصل كلي چون حسن نيت، استنباط‌هاي اثرگذاري انجام داده كه در فهم محتواي جلوه‌هاي حسن نيت و معيارهاي حقوقي آن راهگشاست. در مقاله حاضر در بخش اول به بررسي اصل حسن نيت و جلوه‌هاي مختلف آن و در بخش دوم به تجزيه و تحليل بعضي از قضايايي كه در رويه‌هاي ديوان دائمي بين‌المللي دادگستري و ديوان بين‌المللي دادگستري، به اصل حسن نيت استناد شده است، مي‌پردازيم.