برنامه‌ريزي منابع انساني در صنعت نفت با رويكرد آينده‌نگاري در چارچوب سياست‌هاي كلي انرژي

هدف از اين پژوهش ارائۀ مدل برنامه‌ريزي منابع انساني با رويكرد آينده‌نگاري در چارچوب سياست‌هاي كلي انرژي است. روش تحليل داده‌ها در بخش كيفي، تحليل داده‌‌بنياد بود و در بخش كمّي نيز از مدل‌‌سازي معادلات ساختاري استفاده شد. جامعۀ آماري پژوهش در بخش كيفي شامل پانزده نفر از خبرگان  و مديران منابع انساني شركت ملي نفت ايران است. در بخش كيفي تحقيق، داده‌ها با روش مصاحبۀ نيمه‌ساختاريافته و در بخش كمّي از طريق پرسش‌نامۀ محقق‌ساخته جمع‌آوري شد. روايي پرسش‌نامه و روايي سازه و پايايي با استفاده از آلفاي كرونباخ محاسبه و تأييد شد. نتايج پژوهش در قالب شش مؤلفۀ شرايط علّي، پديده‌محوري، راهبردها، شرايط زمينه‌اي و مداخله‌گر و پيامدها دسته‌بندي شد. شدت اثر شرايط علّي بر مقولۀ پديده‌محوري با 0.753 محاسبه شد كه نشان‌دهندۀ تأييد اين رابطه است. عوامل مداخله‌گر با شدت 0.497 و عوامل زمينه‌اي با شدت 0.426 بر راهبردها تأثير مثبت و معنادار دارد و راهبردها با شدت 0.842 بر پيامدها تأثير مثبت و معنادار دارد؛ ولي تأثير پديده‌محوري با شدت 0.056- بر راهبردها تأييد نشد. برنامه‌ريزي منابع انساني در صنعت نفت مستلزم توجه به فرهنگ آينده‌پژوهي است و جهت ترسيم و ايجاد آيندۀ مطلوب مي‌توان از آينده‌پژوهي به‌عنوان يك حامي بهره برد.