كاربردهاي اسطوره‌اي رنگ در شعر اخوان ثالث

رنگ به‌عنوان يكي از عناصر محسوس شعري در شعر مهدي اخوان‌ثالث با جنبه‌هاي نمادين و اسطوره‌اي پيوند مي‌خورد. اين شاعر نوپرداز باستان‌گرا بر شعر كهن و مفاهيم اسطوره‌اي تسلط دارد، و از اين مفاهيم بارها در توصيف اوضاع اجتماعي دورۀ خود استفاده مي‌كند، درواقع كاربرد انواع رنگ‌ها بازتاب نمادين نحوۀ نگرش و تفكر او است. كاربرد فراوان انواع رنگ‌ها در اشعار نيمايي اخوان ـ كه عرصۀ بروز و ظهور اسطوره نيز هست ـ. نوع نگرش و باورها و ذهنيات او را دربارۀ اوضاع و احوال روزگارش نشان مي‌دهد. همچنين شعر عرصۀ بروز و نمود بخش‌هاي نهان و تاريك نهاد اوست و در واقع ناخودآگاه او را نمايان مي‌سازد؛ آن بخش‌هايي كه در جامعۀ هم‌عصر او به‌سادگي امكان بروز و ظهور ندارند، در قالب رنگ‌ها به تصوير كشيده مي‌شوند، رنگ‌هايي كه از گذشته‌هاي دور تاكنون نماد مفهوم و مضموني خاص هستند. اخوان ثالث از رنگ‌هاي متعددي براي بيان دقيق‌تر مضمون‌هاي مدنظرش استفاده كرده است: سپيد و سياه و سبز و سرخ و زرد و آبي پربسامدترين رنگ‌هايي هستند كه در شعر او نماد موضوعات گوناگون طبيعي، انتزاعي يا اجتماعي قرار گرفته‌اند. همچنين او از رنگ‌هايي چون لاژوردي، شنگرف، نيلي، زنگار، زبرجد، سيمگون و خضرا كه در شعر كهن و سبك خراساني كاربرد داشته اند بهره گرفته است.