بررسي تطبيقي نماد‌هاي طبيعت در شعر سهراب سپهري و سميح قاسم

رمز و نماد گاهي در قالب الفاظ و كلمات پديدار مي‌شود و در اين صورت واژگان در معناي فرا واقعي خود به كار مي‌روند، برخي از اين واژگان، عناصر طبيعت است بر اين اساس مي‌توان گفت؛ دادن جنبه‌هاي نمادين و تمثيلي به عناصري از طبيعت، هنري است كه اگر هوشمندانه در شعر به كار رود دلالت‌هاي ضمني و خلاقانه‌اي را ايجاد مي‌كند.سهراب سپهري و سميح قاسم دو شاعر از دو فرهنگ متفاوت ايراني و عربي هستند كه بررسي و تحقيق در شعرشان نشان مي‌دهد كه رمز و نماد در بيان مفاهيم، آموزه‌ها و افكارشان بسيار مورد توجه بوده است و طبيعت گرايي يكي از وجوه مشترك آنها به شمار مي‌رود. يافته‌هاي اين پژوهش كه به روش تحليلي- توصيفي انجام شده است بيان‌كنندۀ آن است كه سهراب به عنوان يك شاعر نوپرداز و رمانتيست در اشعار خود بسياري از عناصر طبيعت را به تصوير كشيده است و سميح قاسم به عنوان يكي از بزرگان رمزگرا در شعر معاصر عربي، براي بيان واقعيت جامعه و مشكلات اجتماعي به عناصري از طبيعت، خاصيت نمادين بخشيده است.