تحليل مقايسه‌اي «غزل‌سروده‌هاي» فدوي طوقان و فاطمه راكعي (تلطيف مضمون‌هاي شعر پايداري با زبان نرم غزل‌)

پيوند شعر، و به ويژه غزل، با همه زواياي زندگي، از پديده‌هاي ادبيات دو قرن اخير است. در ادبيات فارسي از دوران مشروطه‌خواهي به بعد و در ادبيات عربي نيز هم‌زمان با آن، غزل از دايره‌ي محدود عشق به محبوب و وصف حال وي، فراتر رفت و به موضوعات زمخت سياسي و اجتماعي، لطافتي غزلي بخشيد. اين رويكرد جديد، مرز غزل و غير غزل را در هم آميخت. ظهور غزل سياسي نمونه‌اي آشكار از اين دگرگوني است. اين پژوهش ‌«غزل‌سروده‌هاي» دو شاعر زن «فدوي طوقان و فاطمه راكعي» را با روشي تحليلي- مقايسه‌اي بررسي نموده است؛ برمبناي يافته‌هاي اين بررسي مي‌توان گفت كه عشق توأم با پايداري درون ماية اصلي غزل‌گونه‌هاي سياسي و اجتماعي دو شاعر است. اين دو در غزل‌سروده‌هاي خود دايرة عشق را به گستره‌ي زندگي وسعت بخشيده‌اند. سادگي، رواني، صميميت و احساس لطيف زنانه‌سرايي از ويژگي‌هاي مشترك زبان شعري دو شاعر است. اين دو شاعر در دو قالب سنتي و نو شعر سروده‌اند. دو شاعر كه از نزديك شاهد حوادث مربوط به جنگ و روند دگرگوني‌هاي جامعة خويش بوده‌اند، سختي‌هاي زندگي را با نرمي غزل تلطيف نموده‌اند. تصاويري از وصف پايداري‌هاي مردمي در برابر بيگانگان، ستايش رهبران و شخصيت‌هاي مبارز، دعوت به بيداري و پايداري، ستايش شهادت و شهيدان و وطن دوستي در جاي‌جاي غزل‌گونه‌هاي اين دو شاعر با زبان غزل و توأم با احساسي زنانه متجلي است.