مقايسه تأثير شش هفته تمرين هوازي و مقاومتي بر بيان miR-195 در رت ‌هاي صحرايي نر مبتلا به كارديوميوپاتي ديابتي

مقدمه: عامل اصلي مرگ و مير بيماران مبتلا به ديابت، كارديوميوپاتي است. ورزش منظم، سبب بهبود مقاومت به انسولين و كاهش مرگ بيماران مبتلا به ديابت مي‌گردد. هدف اين پژوهش، مقايسه‌ي تأثير شش هفته تمرين هوازي و مقاومتي بر بيان miR195 (خاص ميوكارد است) در رت‌هاي نر مبتلا به كارديوميوپاتي مبتلا به ديابت بود. روش‌ها: رت‌هاي نر با ميانگين وزن 20 ± 200 گرم و سن 8 هفته، پس از القاي ديابت (mg/kg STZ 50) به طور تصادفي به چهار گروه 6تايي (شم، شاهد، تمرين مقاومتي و هوازي) تقسيم شدند. يك گروه سالم (6 = n) نيز براي مقايسه با گروه مبتلا به ديابت در نظر گرفته شد. پروتكل‌هاي ورزشي به مدت 6 هفته انجام گرديد. با استفاده از PCR-Real Time سطح بيان miR195 مورد ارزيابي قرار گرفت. از آزمون‌هاي آماري One Way Anova و T همبسته براي تحليل داده‌ها استفاده شد. يافته‌ها: هر دو پروتكل هوازي و مقاومتي منجر به كاهش معني‌دار گلوكز خون ناشتا و شاخص مقاومت به انسولين (HOMA-IR) شدند. Vvo2peak گروه هوازي و 1RM گروه مقاومتي افزايش معني‌داري پيدا كردند. سطح بيان miR195 گروه شاهد مبتلا به ديابت و شم مبتلا به ديابت نسبت به گروه سالم، تفاوت بيشتري داشت، اما در گروه‌هاي تمريني كمتر بود. نتيجه‌گيري: تمرين مقاومتي در قياس با تمرين هوازي، اثر بهتري بر بيان miR195 و شاخص‌هاي ديابت داشت. بنابراين توصيه مي‌شود بيماران مبتلا به كارديوميوپاتي به سمت تمرينات مقاومتي گرايش پيدا كنند.