باده‌ نوشي‌هاي آييني صورت تعديل‌ يافتۀ خوردنِ خون قرباني

باده‌نوشي‌هاي آييني، ريشه در آيين قرباني دارند و صورتِ تعديل‌يافتۀ خون‌خواري هستند كه با گذشت زمان جايگزين شراب‌خواري شده‌اند. با توجه به همساني و شباهت ميانِ خون و شراب، باده‌نوشي، داراي نوعي شباهت جادويي است؛ زيرا شرابِ سرخ از هر چيزي به خونِ قرباني شبيه‌تر است. در متون نظم روايي با توجه به اهميّت و جايگاه شاهان، باده‌نوشي اغلب به ياد آنان و پس از آن‌ها، بيشترين باده‌نوشي‌ها به افتخار پهلوانان انجام مي‌شده است؛ زيرا آن‌ها، حامي كيان شاهي، استقلال ملي و دفاع از مردم در برابر بيگانگان بودند. تأكيد و سفارش نوشيدن باده به ياد پهلوانان و بزرگان (پيش از جنگ و پس از مرگ)، نشان‌دهندۀ جنبۀ آييني و تأثير اين عمل در سرنوشت اُخروي آنان به ‌منظور جذب نيروي روحي و معنوي باده‌خواران و خود فَديه (قرباني) است. اين پژوهش به ‌روش توصيفي ـ تحليلي و با استناد به متون نظم روايي ادبيات فارسي (تا قرن هفتم)، مي‌كوشد نشان دهد كه باده‌نوشي‌هاي آييني، شيوۀ تعديل‌يافتۀ خوردنِ خون قرباني در آيين‌هاي ابتدايي است. نتايج عبارت است از: باده‌نوشي‌هاي جمعي در ميدان جنگ و در مجالس بزم شاهان، پهلوانان و بزرگان نوعي پيشكشي غيرخوني به منظور شادي و تقويت روان درگذشتگان، طولِ عمرِ افراد، سلامتي و كاميابي زندگان و اتّحاد روحي و القاء نيروي معنوي باده‌خواران به روان آن‌ها است.