تحول معناي علم و تأثير آن بر حذف تربيت ديني از نظام آموزش عمومي كشور

هدف اصلي اين پژوهش، بررسي تحول معناي علم و تأثير آن بر حذف تربيت ديني از نظام آموزش عمومي كشور است. روش اين پژوهش توصيفي−تحليلي با استفاده از تكنيك اسنادي−كتابخانه‌اي بوده و نتايج اين تحقيق نشان مي‎دهد كه طي قرن‌ها، مسلمانان همواره مفهوم «علم» را در معناي «فائز» به‌كار برده‌اند و به باور ايشان، مسير طلب علم درواقع همان مسير فوز و فلاح و رستگاري انسان است. اين درحالي است كه از قرن نوزدهم بنيان معرفتي علم تغيير كرده و علم حسي عهده‌دار شناخت جهان پيرامون شد. معناي جديد علم، ظرفيت‌هاي جديدي براي تسلط و غلبه انسان بر جهان طبيعي و اجتماعي معرفي كرد و به همراه خود ساختارهاي جديدي مانند نظام آموزش عمومي كشور را نيز بنا نهاد. نظام آموزش عمومي كشور با توليد و ترويج معناي علم «غالب»، اين باور را در ذهن و جان دانش‌آموزان نهادينه مي‎كند كه هدف آنها از علم‌آموزي بايد به خاطر سپاري و كسب اطلاعات در جهت غلبه بر جهان طبيعي و اجتماعي براي رسيدن به سود و منفعت مادي بيشتر باشد. بنابراين، خواسته يا ناخواسته نوع تربيت جديدي در دستور كار نظام آموزش عمومي كشور قرار گرفته كه در تقابل كامل با «تربيت ديني» بوده و در نهايت به حذف آن منجر شده است.