سوررئاليسم و عرفان عراقي

فرا واقع‌گرايي يا سوررئاليسم داراي اصولي مشابه و مشترك با مباني عرفان است كه اين اشتراك در انديشه‌هاي برخي از عارفان ظهور چشمگيرتري يافته است و فخرالدين عراقي شاعر و عارف بزرگ قرن هفتم ايراني از آن جمله است كه تاكنون از اين ديدگاه به نظم و نثر او نگريسته نشده و در قالب نقد ادبي جديد مورد مطالعه و مقايسه قرار نگرفته است. در اين مقاله كه از نوع كتابخانه‌اي و به روش توصيفي- تحليلي است، پس از خوانشي جديد از رابطة عرفان با سوررئاليسم موارد اشتراك آنها در آثار عراقي ترسيم و دنبال مي‌شود. او پيرو مكتب جمال است كه به زيبايي و عشق اصالت مي‌دهد و عنصر خيال را مرز فراواقعيت و زيبايي‌آفرين مي‌داند، با گريز از عقل به كشف و شهود روي مي‌آورد و از دنياي درون شبيه به ضمير ناخودآگاه سخن مي‌گويد و با شطح و الهام از دنياي خيال بهره مي‌گيرد كه در حقيقت تصويرهايي سوررئاليستي ارائه مي‌دهد. در اين پژوهش آموزه‌هاي عرفاني فخرالدين عراقي قابل مقايسه با اين مكتب نشان داده مي‌شود.