پناهندگي به مثابه اعتراض؛ تحليلي بر رمان هيچ دوستي بجز كوهستان از منظر نظريه‌ي زيبايي‌شناسي انتقادي

ادبيات همواره بخشي از مبارزه با ساختارهاي قدرت بوده است. با ظهور مكتب فرانكفورت، مبحث انتقاد و نگاه سلبي به اكنونيت جامعه بشري بُعدي جدي تر و منسجمتر به خود گرفت. دستاورد مكتب فرانكفورت «نظريه زيبايي شناسي انتقادي» است، اين نظريه، هنري را اصيل مي‌داند كه مستقل بوده و در پي رد وضعيت موجود و تغيير آن باشد. رمان«هيچ دوستي بجز كوهستان» مبتني بر نوعي رئاليسم انتقادي است كه ساختارهاي قدرت را به چالش مي‌كشد. هدف از اين پژوهش، خوانشي از وضعيت مهاجرت و پناهندگي با استفاده از رُمان « هيچ دوستي بجز كوهستان» بهروز بوچاني است. مهاجرت و پناهندگي دستاويزي براي انتقاد از وضع موجود در كشورهاي ليبرال دموكراتيك است كه اين رمان با استفاده از شيوه بيان و لحن اعتراضي و استفاده از نمادها و استعارات سعي در روايت وضعيت زندان«مانوس» دارد. اين امر ظهور شكل‌هاي نويني از سرمايه‌داري و استعمار را به چالش مي‌كشد كه در سوژه پناهنده و موقعيت پناهندگي خود را نشان مي دهد.