بررسي عموميت شفابخشي عسل با رويكرد روايات فريقين

An Examining the Generality of Healing Honey with the Approach of Narrations of the Two Major Islamic Sects

بشر براي دستيابي به سعادت، شايسته است كه در سلامت روحاني و جسماني باشد؛ پس ضروري است به غذاي روح و جسم عنايت نمايد. در قرآن كريم و نزد اهل‌بيت ع از ميان مواد غذايي، «عسل» را مورد تأكيد قرار داده‌اند. اين پژوهش به روش توصيفي و با شيوه گردآوري كتابخانه‌اي به بررسي شفابخشي عسل با رويكرد روايات فريقين پرداخته و به‌جهت حفظ استواري محتوايي و نتيجه مطلوب، روايات فريقين در پنج قرن نخست هجري قمري مورد ملاحظه قرار گرفته است. علي‌رغم صحيح‌بودن اين بيان كه اساس كاربست و ويژگي اصلي عسل بر پايۀ شفابخشي آن مي‌باشد وليكن اين عموميت شفابخشي استثناء‌پذير است و با بررسي دقيق واژگان روايات مشاهده مي‌گردد كه اين عموميت شفابخشي عسل، به‌طور مطلق و در جميع موارد جاري و ساري نيست و نيازمند آن است كه بازنگري در اطلاق عموميت شفابخشي عسل صورت پذيرد.

In order to achieve happiness, human beings deserve to be in spiritual and physical health; So, it is necessary to provide food for the soul and body. In the Holy Quran and among the Ahl al-Bayt (A.S.), among the food items, “honey” has been emphasized. This research, using a descriptive method and a library data collecting method, has investigated the healing properties of honey with the approach of the narrations of the Two Major Islamic Sects, and in order to maintain the stability of the content and the desired result, the narrations of the Two Major Islamic Sects in the first five centuries of the lunar Hijri have been considered. Despite the correctness of the statement that the basis of the application and the main characteristic of honey is based on its healing properties, but this generality of healing is exceptional, and by carefully examining the words of the traditions, it can be understood that this generality of honey's healing properties is not absolutely correct in all cases, and it needs that the general application of healing honey should be revised.