چشم‌انداز حاكميت مهدوي از منظر حقوق شهروندي و توسعه عدالت(در نهج‌البلاغه و روايات مهدوي)

نوع گفتمان حقوقي حاكم بر دولت‌هاي قانون‌مدار، نشانگر آرمان‌ها و روح حقوق اساسي آنها است. چنان‌چه در اين نوع حكومت‌ها، همۀ نهادهاي سياسي و حاكميتي، تابع قواعد حقوقي خود هستند كه حقوق شهروندي از جمله آنها است. همان‌طور كه خواهد آمد، در نظام حقوقي حاكميت مهدوي از اهميت خاصي برخوردار است و جزء حقوق ذاتي و فطري انسان‌ها محسوب شده و ريشه در كرامت انسان‌ها داشته و بر ديگر هويت‌هاي اجتماعي انساني برتري دارد. چراكه از سرشت و فطرت وجودي انسان نشات يافته و در جان آدمي نشسته و نه اين‌كه صرفاً يك امر اعتباري و يا مبتني بر قرارداد باشد. در اين نظام حقوقي، به مؤلفه‌هايي چون توسعه عدالت و مساوات و آزادي‌هاي فردي و اجتماعي و به اصطلاح حقوق شهروندي، توجه ويژه مي‌شود و همگان در پرتو عقل وحياني و بينش رباني امام مهدي؟عج؟، به خصوص افراد بي‌پناه جامعه و يتيمان و طبقات ضعيف از گستره عدالت و احسان نظام حق بنيانش بهره‌مند شده و در عين حال بستري مي‌شود براي شكل‌گيري جامعه آرماني و الهي ونيز توسعه وجودي و تعالي روحي انسان و رشد ذهني جامعه بشري، براي پذيرش حاكميت ديني وتحقق حاكميت وارثان زمين. لازم به ذكر است كه حقوق متقابل اساس و شاكله نظام حقوقي، حاكميت علوي و مهدوي را شكل مي‌دهد كه در ادامه، به شيوه تحليلي، توصيفي به ارزيابي آن مي‌پردازيم.