بررسي سير تحول غيبت پژوهي اماميه با تاكيد بر روش كلامي شيخ طوسي

No English title

ابوجعفر محمد بن حسن طوسي، ملقب به «شيخ الطائفه»، فقيه، محدّث، مفسّر و متكلم نامدار شيعه در قرن پنجم قمري، به عنوان نماينده مكتب بغداد با تاسيس حوزه نجف، مولف آثار گرانبهاي شيعه در حوزه هاي مختلف ديني ميباشد؛ در كلام و حديث، كتاب «الغيبه» او -كه موضوع اين نوشتار است، در شمار مهمترين منابع مهدوي شيعه قرار دارد. الغيبۀ شيخ طوسي، به مثابه جامع مباحث عقلي و نقلي در موضوع غيبت، به دليل چينش كلامي اين كتاب، و نيز روش متفاوت شيخ در گزينش روايات اعتقادي در استفاده از راويات علم آور بر ارزش و اعتبار اين كتاب افزوده است، همچنين نگاه برون ديني شيخ در تدوين كتاب الغيبۀ با توجه به گونه شناسي انديشه كلامي در قرن پنجم و پاسخ به شبهات فرقه هاي منحرف مهدويت انشعاب يافته در عصر امامان، طرق تحمل حديث، روش تلفيقي وي در اثبات غيبت، همگي اثري ممتاز از كتاب وي را به عنوان نماينده مكتب بغداد، به نمايش گذاشته و از اينرو، درخور شايسته بازخوانش نوگرايانه است.

No English abstract